Gedichten

Naast mijn werk als copywriter en schrijftrainer schrijf ik ook gedichten. Op deze pagina lees je een selectie daarvan, kriskras door elkaar. Op alle gedichten hieronder rust het auteursrecht van Charlie Vielvoye ©.

een roze reiger (2023)

de Zee geeft, en de Zee neemt
maar neemt vooral
tijd
legt beslag
op grond en bezittingen

tergend langzaam brokkelt de aarde af
in een meedogenloze slaap
als een titanium zandloper
megalomaan, cellofaan dromen

Nee, dan de onversneden ochtenddauw
een bron van onversaagbare arbeidsketamines
puur
onaangetast
door het juk van de dag
de beslommeringen, de afwatering

op een dijk staat in het ochtendkrieken
fier blinkend in de zon
een roze reiger
badend in condensdruppeltjes
met de snavel hooggeheven
hij staart recht het water in
wel 170 meter diep
zijn blik nog rein
een schier derde oog
op een nuchtere maag
neuriet de roze reiger
een kraakheldere, onnavolgbare bebop
solo

Bovenstaand gedicht is gepubliceerd in Schrijven Magazine jaargang 27, nummer 4, augustus 2023.

titaan (2023)

volwassen worden is je druk maken om het chocolade-ijs dat op je shirt zou kunnen druppelen
vroeger dronk ik in één teug het bessensap op
en veegde ik mijn bessensnor maar half weg
alvorens ik zo hard als ik maar kon een sliding op de keien inzette
rennen met blauwe bovenbenen en rode knieën

rennen
vroeger kon ik er niet mee stoppen
het is zomer, de langgerekte avondschemering
op Terschelling, het duinpad
ik wil niet meer achterop zitten
‘Laat mij maar rennen’
de rest van mijn familie
mijn ooms, tantes, neefjes, nichtjes
mijn broer
zij fietsen
ik ren
kilometers
Midsland aan Zee, Midsland-Noord en Midsland
ik had het hele eiland over kunnen rennen
ik haal de bungalow op m’n sloffen

vroeger was ik sterk
een titaan
een natuurkracht

Verstild daglicht (2023)

M’n hart klopt op
de deur
van m’n bovenkamer
Ik zweef door het bestaan
mijn blik is eindig
Ik wilde haar niet en nu
wil ik haar niet kwijt
maar de dagen zijn kort
en licht
ik sta vast
gelijmd
aan een blokken toren
van Babylon
Ik loop dan mank
de wereld danst
om
mij heen
Het leven is een last
torsen, in de bergen
Ik verstouw hemel en hel
om maar niet te hoeven
zijn

Man van Roest (2023)

Wat ben ik verschrikkelijk in gebreke,
ik voel me als een zak oud ijzer,
moest de dertig zich echt zo wreken?
ik ben in ieder geval niets wijzer.

De verlamming huist vol in ’t gelaat,
en steekt de kop op bij iedere dageraad.

Metaalmoeheid in de gewrichten,
bij iedere stap die ik stap,
mijn scharnieren piepen en kraken,
eens hoop ik mijn kloof te dichten,
mijn hersensen hijsen zich op de trap,
zonder daadwerkelijk boven te geraken.

dan kan ik een gedicht schrijven (2023)

Als de maan in de zon verdrinkt
pinksteren en pasen op dezelfde dag vallen
de roodborstjes hondshard blaffen
het bier, de wijn én de jajem op zijn
de conservatieven mededogen hebben gekregen
de macho’s hun gevoelens op tafel leggen
de heere jezus weer op aarde terug zijt
de koeien stoppen met loeien
het brood en de spelen uitgedroogd zijn
de dakramen op de bovenste verdieping schoongespoten
de wind een precieze 12,7 kilometer per uur ruist
de noordzee kei en keihard bevroren is

dan kan ik een gedicht schrijven

oblivion (2023)

did I forget
what love is
or am I just
tougher now?
incapable of
the batshit crazy love drunk of my hump
kinda love?

incapable is the state
before you’re capable
again, a slate wiped clean
unforeseen and then it’s like
ooooooooohhhhh
this is IT again

maybe I’m now emotional-
ly unavailable, cause I’m on the meds
of self-centeredness and yearning
for honor, praise
the lord for talking to the feds
love ought to be
a dog from hell I know
now it’s a puppy from Walmart
cheap safe replaceable
where are the stakes?
the shattering skies
battering eyes
the acid snow flakes?

it’s a damn lurid place
to be in
the sarcophagus with silky smooth walls
a box of own making
trapped in sleepy town city halls

the only answer?
accept: I’m nothing, no one
I don’t matter, only consist of matter
stare into the bleak opaque
with eyes like lighthouses
don’t expect, don’t even think
until you’re on the brink
of madness and the drizzle douses

de laatste zetel (2022)

meneer Toet gaat nergens meer heen,
hij klaagde steen en been,
over de insuline, de boodschappen,
bewoonde een turbine met doodstrappen.
HELP! HELP! IS DAAR IEMAND?
HALLO! Kom niet meer uit m’n mand!
drie en een half decennium werd,
zalvend weggepoetst met snert.
nu druipt het over z’n snoet,
zuipen kan geeneens meer goed.
waar gaat het heen als je nergens meer heen kan gaan?
nauwelijks zelfstandig op kan staan.
de fruitvliegjes zich wanen in den Oase,
handig bedrieglijk gaan de tranen.
‘och jee de oude meneer van hierboven’,
de logge zee laat de lichtjes doven.
het gaat gewoonweg echt niet meer,
’t is klein bewogen hartenzeer.
de familie in geen velden of wegen,
te bekennen of in de grond gelegen.
een jofele knaap mag van zijn vader,
als veler satraap door de muffe kamers.
het pandje voor een pondje onderhands verkocht en verknocht.
meneer Toet zit op zijn laatste zetel,
hij klaagt nog steeds steen en been,
en gaat hopelijk maar wat snel heen.

Goelag (2022)

Liefde is een stalinistisch bewind
een wispelturige dictatuur
willekeur regeert
het ene moment verkeer
ik in de gunst
het andere moment word ik afgeschoten
in de Goelag

Een nekshot op een ijskoude,
kille kale vlakte
warm bloed bevriest
de hoop vlees vult de kuil

Ik word niet eens fatsoenlijk begraven
waarom zou ze ook?
ik ben toch al dood
een van de vele afgeschreven dissidenten

Hoe lang geleden begint het plotten
achter mijn rug om?
de korte episode waar ze nog naar me lacht
maar de wielen van het complot al in gang zijn gezet
ja en amen knikkend
de zak over m’n kop beramend

GOD (2022)

Bukowski is my God
the breaker of chains
The One who tells me to be
sacriligious, angry, mad, true
myself, furious, nice, polite,
never trite, nooo, dull is what
he would say

He’s my God.
The voice inside,
the window blind
of the soul, my soul
my rope to hold on to my sanity
and my escape into insanity

He taught me how to love,
hate, feel, yell
he taught me how to fight
to cheer up
to take life not too seriously

No one understands him
like I do
not even the ones that read him more and better
there’s only one me to understand,
not comprehend

His word a gospel
especially his interviews
whenever I’m in doubt, the tides
turn on me I type
Bukowski interview
in the search bar
he reminds me of
the voltage juice
the atomic age
and the absence of time
it needs rage
and fearless writers!